ATTÎLA JOZSEF: WÊ HEJ MIN BIKIRANA

Nahizirim bê çi ye çê û neçê

Dixebitim, diêşim: ev e jiyana min. 

Kelekine bi perwane, dîzikan çêdikim. 

Di wextên neçê de neçê, di ên çê de çê.

Karûbarên min bêhed in! Bes hezjêkirina min,

Bi pêhesîna van, bê ’etlayî li ciyekî dide ser hev. 

Hezjêkirina min bêguman e, ger yeqîn ke jî ji wan,

Huş dibe hê beringa sûndê, yeqîniyê.

Min bi darek kin, ma ez ê nebêm qey qijak in 

ger nînbe li texmê dareke mayin ku bilîse li şaxikên min. 

Min bi zeviyek kin, hûn ê bibînin ku wê ji ser min hilkin tevrikên cotkarine pîr, giyayê ku xweyî dikim. 

Divîbû we kartol bi xwêdana xwe av bidana

Da we bidiya bê çilo ber dixwin bi axa min a nankor. 

Av im ez. Çirraveke ku lê ye dirûv bi xwe de

Ar? Xwelî me ez. Lê hek xwedayek bûma, 

Wê serreşan bêhawe hej min bikira 

Li her dera ku ew bîr dibin pêdivî bi xwedayan heye. 

Wergera ji wergerê: 

Ferec Koyistanî 

Nîsan – Gulan, 2024